Zij zag, dat vertrokken, ouder gezicht

groots en vertedert, en (als kind) door liefde verlicht

Met een flits, die ziedend, haar angsten verblindde

bekwam haar die blik, die wond'ren beminde

Toen ineens, een vrouw, op de vlucht, haar leven passeerde

langs grenzen van pijn, die wonden verteerde

Om maar niet te denken, aan de grenzen van zijn

waar verkiezen,  te zwaar zou zijn

Doch jong, in dagen, lonkte zij eens te meer

maar sloeg daden van liefde weer keihard neer

In een herhaling van zetten en omstaande macht

verzoening volstaat, verzet zich, dat mag

Door verbazing, verdoemt, ontging haar de zege

in het occulte verging zij, harentwege 

Zo ging zij om, vertier, en ontkwam haar, de deugd

nu liegt zij voortdurend, vanwege haar jeugd.

 © 2010 Wieger de Munck

Het afgeknepen leven

het kwaad reeds geschied

het vervallen van begin 

en het eind ontging mij niet

ik ging met velen naar de hemel

zong in eenzaamheid mijn lied

maar daar gebeurde niets

en toch viel onze toekomst

in toon met 't visioen

van 't lot in loutering 

je kon er niets aan doen

met daar, moord en brand

en hier, brullende bergen in stromend bloed

't aards geweld doet opgang

en haar engelen zijn bang

doch, in de openbaring van het licht

duwt het universum mij voort

ik zoek de weg naar boven

en de ziel die mij bekoort.

 © 2010 Wieger de Munck

Blind in de liefde 

de taal naar de toekomst 

in een wereld zonder tijd 

waar niemand vrij is 

en geen oorlog 

anders is dan andere (de voorgaanden) 

zij kan (en zij kunnen) het tij niet keren 

van het spelende idee 

van een opgestane herder 

met een zeer gewisse dood 

en door die schurende gedachte 

bemonsterd door de ziel 

zal de deur gesloten zijn 

voor het loerende gevaar 

van schrijnende compassie 

in een hopeloos gebaar 

en daarachter ligt de logica 

verstopt in het openbaar 

(als een gebrekkige verlichting) 

in de droom die niet bestaat 

© 2010 Wieger de Munck

Door een oefening van de dood

in crisis en vergankelijkheid

vervalt de kunst in chaos

en een sfeer van hoogverraad

Zo kan het vuur gemakkelijk omslaan 

in onzin en venijn

en in een goed bedoelde strijd

heerst die angst dan ook alom

En meteen, een vreselijk kabaal

daar in een gruwelijk moment

sterft het laatste grote doel

met de zin van het verstand

Alhier begint de twijfel

in dat opgedroogde land

maar met een gevaarlijke gedachte

toch in eigen hand.

© 2010 Wieger de Munck

Gevangen, door het vege lijf

als een spil, in het hart

gaat een peinzend geweten

met angst bovenaan

het roept je naam

In de ring des doods

waar de tijd steeds stilvalt

kan jouw verloren schoonheid

van heden en verleden

maar niet betreden

In dat akelig uur, komt de pijn

met een door god gegeven tijding

als redder nabij

maar gaat de voleinding van leven

aan jou voorbij

© 2010 Wieger de Munck

Ontslapen, het raakt de hemel

de geest, ontstijgt zichzelf

de wil, tot stof gekomen

ontdekt, alles dat het was

de pijn, de humor

dood, en wil tot leven

de verkondiging zal komen

van toekomst, verbondenheid 

en de maat der dingen

zoals ontstaan, uit liefde

in vergeving, voor wat was

verweesd,  een bastaard, als kind van zovelen

geboren, in een opleving

en het sterven van de nacht

© 2010 Wieger de Munck

Nieuws Uit De Toekomst

Nieuws uit de toekomst gaat mij voor als wind door de haren
Het regelt mijn leven, bespeelt mijner snaren

Nieuws uit de toekomst, klinkt als de regen
wat zal de wereld zonder mij wegen

Nieuws uit de toekomst bestaat niet als zodanig
maar verdomd als het niet waar is, je komt het overal tegen

Nieuws uit de toekomst als zijnde voorbarig
een voortvluchtige schoonheid bracht ons ter aarde

Eenzaam op pad, verzaak ik mijn vrucht, een levende waarde,
in een gedachte, die niets evenaarde.

© 2010 Wieger de Munck